Troy, dit zijn voor u…  Dank voor tekst vandaag bro!

Ja, weet ik het oud is geweest, maar u moet op me vertrouwen dat het voor beter is.  Om het even wat zou ik gezegd hebben voorafgaand aan vandaag net uit frustratie zou gelucht hebben.  Van laat, schijnt het dat ik de rol van de enkel politie Vicodin speel.  Welke, wat, van mijn baan vriendelijk is, maar ik heb mijn frustratiesmisstap in mijn echt gelaten.  Neem dit artikel dat ik op de homepage van Purdue heb gezien.  (Weet u enkel zo of bent u niet vertrouwd, slechts worden de grootste nieuwsverhalen van Purdue die op de voorpagina worden gepost.)  Laat me de eerste lijn van het verhaal citeren:

De golfspelers die goed spelen zullen eerder het gat zien zoals groter dan hun slecht-speelt tegenhangers, volgens een Universitaire onderzoeker Purdue.

Dit met een bepaalde bedoeling maakte vorige week me razend absoluut.  Ik heb zelfs niet het volledige artikel gelezen omdat het is volledig uninteresting en me slechts gekker zou maken.  Ik moest ophouden lezend na een citaat van dit psycholoogkuiken Jessica Witt,

Wij weten een verhouding tussen prestaties en waarneming bestaat, maar wij zijn onzeker hoe zij elkaar beïnvloeden. Bijvoorbeeld, golfspelers zien zo het gat zoals groter zij doe put beter? Of als zij put beter, dat gemiddelde zij zien het gat zoals groter? Ik geloof het een cyclische verhouding is, maar meer studies zijn nodig om te verduidelijken als men andere beïnvloedt.

DE ZORGEN VAN DE WGO?  Waarom is dit nieuws?  Alleen ben I in het denken dat niet meer studies op dit moeten worden gedaan?  Is dit hoe mijn belastingsdollars worden besteed?  Ik ben overweldigd dat de Nationale Instituten van Gezondheid dit huisvuil financierden, wanneer weet het ik zouden deze fondsen voor onderzoek kunnen worden gebruikt dat eigenlijk van belang is.  Terwijl het schrijven over dit verhaal, struikelde ik op grafisch die in het Universitaire verhaal van de Dienst van het Nieuws moest worden omvat helpen dit ongelooflijk moeilijke concept het cyclische verband tussen prestaties en waarneming verduidelijken, maar van de definitieve publicatie op het laatste moment werd uitgegeven.  Dit is Ternaire Complexe exclusief:

Zo heb ik dit idee dat Jessica Witt zo vol eigendunk is dat zij Googles zelf op een wekelijkse basis, zodat mijn gissing hier in een paar dagen is ik ga een smerige e-mail van haar of één van haar (Meesters in Uiteindelijke Frisbee) studenten krijgen MUF die me dit vertellen neer te nemen.

U ziet wat ik bedoel?  Ik waarschuwde u ik word mean-spirited wanneer ik gefrustreerd word.  Misschien ben ik niet zoals gekalmeerd onderaan aangezien ik dacht ik was.  Één van beide manier, YouTube is mijn safeplace geworden.  Ik houd van doorbrengend daar uren bij enkel het zien van waar de verwante video's me nemen.  De mensen kunnen zo creatief en goofy zijn.  Ik houd van het!

Het ding over het werk dat me frustreert is dat ik al dit jaar lerend over om doorbracht, een spreekwoordelijke entiteit te dienen, het best op te leiden en te leiden genoemd de „patiënt.“  Alle profs zeggen, „wanneer het behandelen van uw patiënten…“ of „ben zeker om uw patiënt op te leiden die…“  En wij als studenten neigen natuurlijk om onze oma's als deze spreekwoordelijke „patiënt te voorzien.“  Ik geschuurd over mijn nota's voor uren op eind elke enige dag van het jaar dat zo veel probeert te leren aangezien ik misschien de meeste hulp kon zijn aan deze „patiënt.“  Maar anderzijds spreek ik aan deze drug-zoekers zoals de dame die vandaag de apotheek drie afzonderlijke maal riep om drie verschillende mensen te vragen wanneer Medicaid daarna zou betalen voor haar „Vico -vico-dans“, of de opiate-verslaafden die ik goed verondersteld om over ben te voelen omdat ik hun heroïnegebruik met verslaving Suboxone vervang, wordt en mijn idealisme beetje bij beetje afgebroken weg.

Ik ren naar huis aan de rust van YouTube of mijn boek.  Ik luister aan de preken van Steve P.'s en word zo opgewekt over de daling die ik begin te dansen.  I lang voor de dag dat ik opnieuw regelmatig word (ja, spreek ik over mijn darmen hier).

Er is een terugkomend thema dat Dostoevsky houdt brengend omhoog over het leven, dat ik verscheidene maanden geleden op mijn ontdekte.  Ik zal over zijn interpretatie van het een beetje kunnen schrijven later, maar ik wil mijn ideeën op het aan u nu snel introduceren.  Het is het idee dat om om het even wat belangrijk te vinden voor u in het leven, u het moet eerst verliezen door het bewust op te geven -- dat u aan laagst van laagste punten moet vallen alvorens u uw klim aan afkoop kunt beginnen.  Ik herinner goed mijn laagste dag.  Het was Zaterdag, 26 Januari, 2008.  Ik nader mijn 6 maandteken van rotsachtig, maar geleidelijk beklim.  Ik heb veel dankbaar om voor te zijn, en weinig ongeveer te frustreren, alhoewel het een van tijd tot tijd elke herinnering neemt.  Ik groei werkelijk in mijn geloof, en ben zeer opgewekt over de nieuwe duw in Northview voor „Levend het Leven op Lening“ in de dienst aan die in mijn gemeenschap.

Komst spoedig (als ik aan het) krijg:  een overzicht van het BurgerTheater van Lafayette onder de Sterren en een andere video!